labeque'lerden bir kez daha minimalist şölen

bu hafta istanbul semalarında hafif bir postminimalist serinlik vardı. katia ile marielle labeque kardeşler önce sascha goetzel'in yönettiği borusan istanbul filarmoni orkestrası eşliğinde, kendileri için yazılmış, borusan filarmoni'yle birlikte dünyadan beş orkestra kurumunun ortak siparişi olan, bryce dessner'in iki piyano için konçertosu'nu seslendirdiler, ardından borusan müzik evi'nde minimalist dream house quartet olarak yanlarına stefano pilia ile david chalmin'ı alarak glass'tan dessner'e uzanarak istanbullu müzikseverleri minimalist bir yolculuğa çıkardılar.

labeque'ler borusan filarmoni solisti ve borusan müzik evi konuğu olarak üç sene önce de istanbul'a gelmişlerdi; o sefer orkestrayla philip glass'ın iki piyano konçertosu prömiyeri yapmış, müzik evi'nde chalmin'in yanısıra iki müzisyenin eşlik ettiği konserde yine minimalist bir program icra etmişlerdi. (o zamanki konser izlenimlerimi merak edenler tıklayabilir)

ne ilginç ki labeque'ler dessner ile glass'ın yapıtının dünya prömiyeri sırasında tanışmışlar ve zamanla ilerleyen dostlukları bu sefer dessner'in onlara bir konçerto bestelemesini beraberinde getirmiş. ve ne mutlu ki biz istanbullu müzikseverler bu maceranın tanıkları olma şansına erdik. sanırım bu imkanı bize sağlayan borusan'a teşekkür etmeliyiz.

cumartesi akşamı borusan müzik evi'ndeki MDH quartet konserinde glass'ın dört piyano etüdünün (17, 18, 19 ve 20 nolular) labeque'ler tarafından ikişerli set halinde solo icrasının yanısıra iki piyanolu iki bestesinin türkiye prömiyerleri gerçekleşti: "the chase" ve "stoke's duet". ayrıca timo andres'in "out of shape"i ve max richter'in "the twins prague"ı programdaydı.
iki gitarlı arvo part bestesi "pari intervallo pour deux guitares" ne kadar yalınlığıyla etkilidiyse, david lang'in "ever-present"i de o kadar giriftliğiyle. "ever-present"i lang'e dessner'in labeque'lerle icra etmek için sipariş etmiş olması hem ilginç hem de konser programının ne kadar bütünsel olduğunun göstergesiydi.
bryce dessner'in "haven"ı akşamın adrenalinine pik yaptırdığı gibi, perşembe akşamki konçertonun tadı damağında kalanları mest etti.

labeque'ler ve iki gitarist dinmeyen alkışlara, bis parçası hazırlamadıklarını belirtip dessner'in yapıtının son bölümünü tekrar ederek cevap verdiler. bisin finalinde katia'nın şaşırıp çalmaya devam etmesi, nitelikli minimalist yapıtların kolay icra edilmediklerinin, hele de kesinlikle monoton olmadıklarının en doğal kanıtıydı.

labeque'lerin bir sonraki minimalist dream house istanbul seferi için üç yıl beklemeyiz umarım.

sıradışı bir konser deneyimiyle müziğin içine dalmak

geçtiğimiz cuma akşamı borusan müzik evi'nde çok özel bir konser vardı: akordeon ustası pascal contet ile dijital sanat alanında ürünler veren multimedya sanatçısı miguel chevalier'in ortak projesi.
iki sanatçıyı da tanımıyordum, konserle de ilgilenmemiştim zaten, ta ki bir görseline ve kısa açıklamasına rastlayıncaya kadar.
bırakın istanbul'da, başka bir şehirde de kolay kolay rastlanamayabilecek bir konser gibi duruyordu; öyle de çıktı. çok ilginç, hoş bir deneyimdi.

sahnenin zeminini ve arkasını bütünüyle kaplayan beyaz bir örtü. ortada bir tabure ve akordeon. ayakkabısına kadar bütünüyle beyazlar giymiş bir müzisyen. müziğe eşzamanlı olarak tepki verecek şekilde tasarlanmış bir yazılım.

takip edilesi melodilerden ziyade anlara odaklanan doğaçlamalara dayalı contet'in müziğine chevalier'in, 60'larda ortaya çıkan LSD etkili psikedelik sanatı andıran tasarım dünyası eşlik etti. neden tasarım dünyası diyorum, çünkü borusan müzik evi'nin sahne-seyirci sınırı belirsizleştirilmiş mekânında  sahnenin bütünüyle zeminine ve arkasına projeksiyonla yansıtılan görüntü sadece müzisyeni değil, seyirci olarak bizleri de içine aldı.
contet önündeki ekrandan, doğaçlama çaldığı müziğin nasıl bir resim yarattığını görüyor, oradaki renklerin durumuna göre doğaçlamasını değiştiriyordu; böylece müzik ile resim interaktif olarak birbirleri arasında etkileşimde bulundular.

konser sonrası ayaküstü düzenlediği soru-cevap kısmında pascal contet; temel olarak bas notaların nasıl bir etki yaratacağı, tiz notaların nasıl bir etki yaratacağı, iki klavyesi olan akordeon çalgısının her bir klavyesine bağlı yazılımın nasıl değişiklikler yaratacağı önceden chevalier tarafından belirlendiğini; kendisinin esas yaptığının chevalier'in tasarımının içine girerek onun beyninde dolaşmaya çalışmak olduğunu söyledi. bana göre, aslında biz seyirciler chevalier'in altyapısını hazırladığı ancak contet'nin bizzat o anda, gerçek zamanda doğaçlamalarla yarattığı ve hiç bir konser deneyimini birbirinin aynısı olmayan bir müzikal dünyaya hem tanık oldu ve hem de girdik.

alçakgönüllü ve sıcakkanlı contet "en kısa zamanda tekrar istanbul'da görüşmek üzere" diyerek ayrıldı aramızdan.

hem maalesef çok çok az seyircinin olduğu konsere dair fikir vermesi, hem de kişisel arşivim için burada da bir kopyasının saklanması için konserden iki kısa izlenimi burada paylaşıyorum.
bu sıradışı konser yaşantısı için borusan müzik evi'ne teşekkürlerimle..

labeque kardeşler'den iki akşamlık minimalist şölen

geçtiğimiz perşembe akşamı istanbul'da önemli bir müzik etkinliği vardı; önemi ne kadar anlaşıldı, ne kadar iyi duyuruldu emin değilim. içinde yaşadığımız ülkenin ve üzerinde yaşadığımız dünyanın hali son zamanlarda bu kadar dehşet verici olmasa, belki bu konserin önemini hakkıyla kavrardık, konseri düzenleyenler de hakkıyla duyurusunu/reklamını yaparlardı. 

borusan istanbul filarmoni orkestrası, kendisiyle birlikte dünyadaki beş orkestranın çağdaş müziğin yaşayan efsanelerinden philip glass'a katia ve marielle labeque kardeşler için sipariş ettiği "iki piyano için konçerto"nun türkiye prömiyeri gerçekleşti perşembe akşamı. ancak bu konser türkiye prömiyeri olmasının ötesinde konçertonun geçtiğimiz mayıs ayında gustavo dudamel şefliğinde los angeles filarmoni orkestrası'yla gerçekleşen dünya prömiyerinin ardından hem dünyada ikinci seslendirilişi hem de avrupa prömiyeriydi aynı zamanda. 

minimalist müziğin yaratıcılarından philip glass'ın yapıtı klasik üç bölümlü konçerto yapısındaydı ve yaklaşık 25 dakika sürdü. ilk iki bölüm hızlı, sonuncu bölüm sakindi. glass program notlarında müziğinin solistlere yeterince imkan sunduğunu düşündüğü için ayrı bir kadans yazmadığını belirtmiş. iki piyanoya kalabalık bir orkestra eşlik ediyordu. glass özellikle vurmalı çalgılara ağırlık vermişti. bir ara sanki orkestra ile solistler aynı ritmi yakalamakta zorlandılar. bu kısa süreli senkronizasyon sorunu dışında gürer aykal'ın yorumu dengeliydi; ne orkestrayı çok geri plana itti, ne de solist partilerini çok öne çıkardı.

labeque'ler dinmeyen alkışlara bir akşam sonra borusan müzik evi'nde verecekleri konserden bir parça ile cevap verdiler; yine philip glass'ın "iki piyano için dört bölüm" adlı yapıtından son bölüm. seyircimiz de sakin biten konçertoyla ivmesini yükseltemediği alkışlarını, yavaş başlayıp gittikçe tempo kazanarak tekrarlarla yükselen ve klasik anlamda kreşendolu bir finalle biten bu beş dakikalık yapıt sonrasında şahlandırdı; salon alkıştan inledi. 

merak edip los angeles filarmoni orkestrası'nın bu eseri çaldığı akşamın programına baktım; üç yapıtlı programda diğer iki yapıt da çağdaş bestecilere aitmiş ve bunlar da dünya prömiyerleriymiş. 

program kompozisyonu olarak bifo maalesef o kadar cesaretli değildi; ilk yarıdaki glass konçertosu ardından ikinci yarıda mozart'tan divertimento ve mendelssohn'un 1. senfoni'sini çaldılar; sanki seyircilerden ilk yarı için özür diler gibiydiler. bari hiç olmazsa 20. yüzyıldan bir yapıt seçilemez miydi..

labeque kardeşler ertesi akşam yanlarına elektro gitar ve vokalde david chalmin'i, elektrobasta alexandre maillard'ı ve vurmalı çalgılarda raphael séguinier'i alarak, 2013 yılında çıkardıkları üç cd'lik "minimalist dream house" albümlerinden iki saate aşan bir seçkiyle borusan müzik evi'ndeydiler. 

işsanat'ta martha graham dans topluluğu'nun, crr'de marianne faithfull'un, babylon bomonti'de plaza francia'nın çıktığı istanbul akşamında borusan müzik evi kalabalıktı.

programın ilk yarısında iki kardeş minimalizm'in dedesi erik satie'den başlayıp john cage'den geçerek arvo paert'e ve glass'a geldiler. diğer üç bestecinden kısa birer parçadan sonra glass'ın "iki piyano için dört bölüm"ünün bütününü yorumladılar; mest olduk.

ikinci yarıda sahnedeki müzisyenler çoğaldı; minimalizmin serüvenine kaldığımız yerden devam ettik. terry riley'nin "in c" yapıtı boyutumuzu değiştirdi. aphex twin, brian eno ve sonic youth'tan kısa parçalar ve radiohead'den -vokaldeki david chalmin'in paris'te katledilenlere adadığı- "pyramid song" sonrasında bizzat sahnede olan iki müzisyenin birer bestesi minimalizmi günümüze kadar getirdi. davuldaki séguinier'in "free to x"i diğer çalgılardan çok kendi çalgısına yüklenen, adeta kendi kendisine büyük bir meydan okumaydı; hak ettiği alkışı aldı. akşamı elektro gitarcı chalmin'in yine adreanlini yüksek "gameland"i noktaladı. 

grup maalesef bitmek bitmeyen alkışlara, dört defa sahneye çağrılmalarına rağmen kısa da bir bisle cevap vermedi.

labeque'lerin başrolünde oldukları bu iki muhteşem konser, borusan sanat'ın aralık'ta düzenleyeceği bütünüyle abd'li bestecilere ayrılmış geniş kapsamlı "batı yakasının hikayesi" adlı programın öncü dalgası gibiydi. ağzımıza bir parmak bal çaldı ve beklentimizi arttırdı.

borusan müzik evi'nde radikal gece

(bu fotoğraf radialsystem v'te yapılan benzer bir etkinlikten)

bu akşam istanbul'da sıradışı bir müzik etkinliği, sıradışı bir deneyim yaşama imkanı vardı. üç saat boyunca mekanlar ve dönemler arasında mekik dokuduk.
borusan müzik evi'ne bu akşam berlin'den radialsystem v'in müzisyenleri konuktu. "new sounds of berlin" başlığındaki etkinlik 20:00'den 23:00'e borusan müzik evi'nin iki ayrı katında aynı anda verilen 25-30 dakikalık küçük dinletilerden oluşuyordu. 15-20 dakikalık aralarda yiyecek-içecek almak, kat ve yer değiştirmek serbestti.

iki kat icracı-dinleyici ilişkisi açısından farklı mekansal düzenlemelere dönüştürülmüştü. 2.-3. kat klasik denilebilecek masa-sandalye-podyum olarak, 5. kat ise minder-hemzemin olarak düzenlenmişti.
2.-3. kattaki düzenin katılığı, icracıların bazı eserlerde podyum dışında, mekanın farklı noktalarına yerleştirilmeleriyle kırıldı. özellikle yaylı çalgılardan oluşan üçlü ve beşli yapıtlarda ilginç düzenlemeler yapılmıştı. yaylı çalgılar üçlüsü bir yapıtta 3. kat balkonunda, diğer bir yapıtta ise 2. katta asimetrik olarak hemen seyircilerin önüne konumlandırıldı.
akşamın son icrası olan schubert'in yaylı çalgılar beşlisi'nde ise müzisyenlerin yüzleri birbirlerine dönük olarak mekanın tam ortasına, yani merkezi bir noktayı tanımlayan ve o noktadan radyal şekilde açılan şekilde yerleştirilmişlerdi; müzik mekanın kalbinden/içinden çıkıp her yere/dışa doğru yayıldı. müzisyenleri çevreleyen ilk çeperdeki dinleyicilerden biri olarak, canlı olarak çalınan müziğe ve tabii ki o müziği icra edenlere bu kadar yakın olmanın muhteşem bir deneyim olduğunu söylemeliyim.

toplamda 180 dakikalık bir programı, sadece sekiz müzisyen, farklı kombinasyonlarla biraraya gelerek bizlerle paylaştılar.
dinleyiciler mekanlar arasında serbestçe mekik dokudukları gibi, icracılar da müzik dönemleri arasında serbestçe gidip geldiler; modern ve çağdaş bestecilerin arasına mozart'ı, schubert'i, bach'ı yerleştirdiler.
2.-3. kattaki salonda her bir dinleti ellen fellmann'dan kısa birer görsel-işitsel beste ile başladı. schönberg ve ravel gibi daha bilinenlerin yanısıra 20. yüzyılın ilk yarısından erwin schulhoff, gideon klein ve çağdaşımız sofia gubaidulina'nın notaları üst düzey bir yorumla çalındı.

radialsystem v, berlin'de bir elektrik santralinden dönüştürülen ve müziğin yanısıra, ünlü koreograf sasha waltz'in dans topluluğunun da kullandığı bir çağdaş sanatlar mekanı.
radialsystem v'in müzisyenleri, o yapıda sık sık yaptıkları bir etkinliği istanbul'a, borusan müzik evi'ne taşıyarak; istanbullu sanatseverlere müzik ve mekanın/mimarinin nasıl kaynaşabileceğinin, dinleyici-icracı ilişkisinin hangi noktalara taşınabileceğinin, bunun sonuçlarının ne kadar etkileyici ve heyecanverici olabileceğinin muhteşem bir örneğini vermiş oldular.

borusan müzik evi / kasım-aralık / seçtiklerim

borusan müzik evi istanbul'un çağdaşa göz kırpan, hatta bakışını geleceğe çeviren konser mekanı. şehrin gittikçe muhafazakarlaşan, oryantalistleşen (oryantalizmin en acısı buradakiler tarafından yapılanı olsa gerek) ve kitschleşen ikliminde borusan müzik evi serin bir vaha gibi; geleceğin düşlerini görme/dinleme/yaşama imkanı yaratan..

mekanın kasım-aralık programı çok şey vaad ediyor. işte benim dikkatimi çekenler:
.radikal gece; 24 kasım cumartesi akşamı berlin'in ayrıksı müzik-dans-kültür mekanı radialsystem'in müzik departmanının elemanları borusan müzik evi'ni işgal edecekler ve "radial geceler" adıyla 19:00'den 24:00'e farklı katlarda farklı dönemlere ait dinletiler sunacaklar..
.geçen seneki konserini kaçırdığım alva noto bu sefer blixa bargeld ile nova muzak serisinde arz-ı endam edecek. iki gece: 30 kasım-01 aralık. [tam da aynı akşamlarda garaj'da brad mehldau konserleri olacak, meraklılarına şimdiden duyurulur]
.erdem helvacıoğlu sinema yönetmenlerinden esinlenerek bestelediği eserlerini seslendirecek: eleven short stories (21 kasım)
.brad mehldau-esbjörn svensson-tord gustafsen çizgisinde bir caz üçlüsü: marcin wasilewski trio (22 aralık)
.şehrimizde kolay kolay rastlanmayacak iki john cage akşamı:
. ralph van raat plays john cage (19 aralık)
song books: john cage'i 100. yaşgününde hayal etmek (29 aralık)

ve daha bir sürü keşfedilecek müzik evrenleri..

monnier istanbul'daydı

mathilde monnier mart'ın ilk haftasında iki akşam üstüste istanbul’da borusan müzik evi’ndeydi. “les signes extérieurs”ün borusan’a konuk olmasını sağlayan etken sanırım yapıtın canlı çağdaş müzik eşliğiyle sergileniyor olmasıydı. aslında eşliğin ötesinde; “les signes extérieurs” mathilde monnier ve iki dansçısının ünlü çağdaş besteci louis sclavis ve iki müzisyenle ortaklaşa ürettikleri bir yapıt. özünde, müzik ile hareketin etkileşiminden doğan, araştırmacı, avant-garde bir iş.

ben 9 mart’taki ikinci akşamı izledim. ilk 15 dakika yapıta ısınamadım; dansçıların orkestra şefi benzeri hareketleri ilgimi canlı tut-a-madı. ancak ondan sonraki bölümde, dansın ağırlık kazanmasıyla birlikte, hele de müzisyen ve dansçıların mekanı aktif bir şekilde kullanmalarının etkisiyle de olsa gerek, dış belirtilerin şifresi çözülür gibi oldu benim için.
gerçi monnier, sclavis ve ekipleri öyle borusan müzik evi’ne dağılıp, mekana nüfuz etmediler (zaten konsept de bu değildi), ancak performans alanı olarak belirlenmiş yeri çok ustaca, hiç bir cm2sini heba etmeden kullandılar. müzik ve hareketlerin soyutluğundaki denge, oran, karşıtlıklar, aynılıklar, sivrilikler aynı yetkinlikle performans alanının kullanımına da taşındı/yansıdı.

yapıt boyunca dansçı ve müzisyenlerin bir saniye bile gözlerini ayırmadıkları, ama biz seyircilerin göremediği ekranlarda neyin gösterildiğini merak ettim. broşürde belgesel, film, dizi, televizyon yayınları ve politik söylev görüntülerinden yola çıkıldığı yazılıydı; ekranlarda orijnal görüntü kliplerinin oynadığını ve dansçıların bunları o anda ve doğaçlamayla taklit ettiklerini düşündüm. sonradan, üst katta ayakta izleyen arkadaşlardan öğrendiğime göre, ekranlarda sahnedeki dansçıların daha önce kaydedilmiş görüntüleri varmış. doğrusu; bunu öğrenmek beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. dansçıların orijinal görüntüleri anında seyrederek doğaçlama yapmış olmalarını tercih ederdim.
tahmin ettiğimiz kadarıyla yaratıcı süreç şöyle işlemiş: monnier ve ekibi film ve medya görüntülerinden esinlendikleri hareketleri süzgeçten geçirip, ayıklayıp ve soyutlayarak tekrar kaydetmişler. gösteri sırasında da kendi görüntülerini taklit etmişler.

monnier ilk 1999’da gelmişti istanbul’a; tiyatro festivali kapsamında “o yerlerden” adlı yapıtıyla. bir sonraki gelişi 10 yıl almıştı; 2009’daki idans’ta la ribot ile eğlenceli burlesk “gustavia”yı sunmuşlardı bize.
bu sefer monnier’e arayı fazla açtırmamamız ne güzel oldu. umarım bu tempoyu koruruz…

2009-2010 müzik sezonu

(01 eylül 2009 - 31 ağustos 2010)

01. brad mehldau - joshua redman, crrks, ***** (11mys)
02. anouar brahem quartet, arkeoloji müzesi bahçesi, ***** (14ağu)
03. derya türkan – uğur ışık – renaud garcia-fons, crrks, ***** (11ara)
04. derya türkan – bojan zulfikarpasic – renaud garcia-fons, crrks, ***** (06nsn)
05. jordi savall “istanbul”, lütfi kırdar kongre merkezi, ***** (09nsn)
06. misia, crrks, ***** (13mys)
07. casa de fados, crrks, ***** (12ksm)
08. gautier capuçon - gülru ensari, crrks, ****.5 (10mrt)
09. tiger lilies, salon iksv, ****.5 (13şbt)
10. lina sastri, crrks, ****.5 (23ara)
11. tony bennett, açıkhava tiyatrosu, **** (15tem)
12. arcady volodos – sacha goetzel – borusan istanbul filarmoni orkestrası, lütfi kırdar kongre merkezi, **** (17ara)
13. sharon kam - itamar golan, crrks, **** (21ara)
14. nathalie clein, aksanat, **** (29eyl)
15. konstantiniyye istanbul, açıkhava tiyatrosu, **** (18hzr)
16. vassilis tsabropoulos, aya irini, **** (15ekm)
17. jay jay johanson, ghetto, **** (06şbt)
18. zehra yıldız gecesi xıı, albert long hall, *** (26ara)
19. dhafer youssef quartet, arkeoloi müzesi bahçesi, *** (18ağu)
20. julia migenes, crrks, **.5 (03ksm)
21. david helfgott, crrks, ** (14eyl)

38. uluslararası istanbul müzik festivali (3-30 haziran 2010)

soğuk mimaride sıcak ezgiler

dün akşam borusan müzik evi halka açık ilk etkinliğini gerçekleştirdi, ve böylece istiklal üzerindeki küçük salonlara bir yenisi eklendi, bir diğeri bu akşam açılacak.

borusan müzik evi'nin mimarı gökhan avcıoğlu.
oldukça küçük ölçekli bir konser mekanı var binanın; hatta konseri veren avusturyalı topluluğun şefi michael oman, mekan için "room" tabirini kullandı; belki ingilizce uygun tabir o anda aklına gelmedi, belki de -kendi ülkesindeki müzik evleriyle karşılaştırınca- samimi fikrini dile getirdi.

gerçekten küçük bir mekan; kaç kişilik tam bilmiyorum, 150 kişiyi ancak alır sanki. balkon tabir edilen kısımdaki ikinci ve üçüncü sıralar zaten aşağıdaki podyumu göremiyor; orada oturanlar, tam da açılış konserinde icra edilen haendel'in dokuz alman şarkısı'ndan "meine seele hört im sehen"(ruhum görerek dinliyor)'a inat, müziği ancak duyarak/dinleyerek görüyorlar.

madem bu kadar küçük; büyükçe bir evin salonu, "odası", ölçeğinde bir dinleti mekanı olacaktı, neden dinleyiciyi sarıp sarmalayan, sıcak, samimi bir ortam yaratılmadı, anlamış değilim. hele de müzik ve akustik denince vazgeçilmez malzeme olan ahşabı bol bol kullanılarak bu atmosferi rahatça yaratmak mümkün olabilecekken.
bina tam bir çelik, brüt beton, cam ve taş yığını! yani, hepsi soğuk, sert ve yansıtıcı malzemeler. bir tek zemin ahşap döşeli, onun dışında mekanın bütünü bu malzemelerle kurulmuş! yazık! "ultra" ancak ruhsuz (her yerde, her türlü yapıda karşınıza çıkabilecek, bir giyim mağazası veya bir lokanta olabilecek) bir mekan yaratılmış!
borusan müzik evi'nin afişi aslında tam da bu yapı örneğinde mimarinin müziği nasıl ezdiğini mükemmelen görselleştirmiş, hangi reklam ajansı tasarladıysa helal olsun! esas aklımın almadığı, kurumun yöneticilerinin bu afişe nasıl evet dedikleri; ya basiretleri bağlandı ya da gerçek o kadar ortada ki kamufle etmek manasız, bari üzerine gidelim diye mi düşündüler!

herşeye rağmen; umarım mekana ruhunu, içinde çalınacak müzikler verir.

bakalım bu akşam ilk defa görücüye çıkacak olan diğer yeni salon, iksv'nin SALON'u nasıl bir mimari dile sahip?

...

gelelim mekandaki konsere;
avusturya barok topluluğu eşliğinde katalan soprano nuria rial, haendel'in dokuz alman şarkısını yorumladı. bu şarkılar 2'li-3'lü gruplanmış, aralarına da haendel, telemann ve sammartini'den süitler, konçertolar, sonatlar yerleştirilmiş. konser sonunda grubun şefi oman'ın söylediğine göre bu programı ilk defa istanbul'da seslendiriyorlarmış. etkileyiciydi.


haendel'den pek haz etmem; ama işte, önyargılar, beklentiler ne kadar azaltılırsa, hayattan memnuniyet o kadar artıyor. ya da; önyargılar sürprizleri doğuruyor. kısaca; haendel'i bu kadar seveceğim aklıma gelmezdi. belki şartlar uygundu: enfes bir soprano, soğuk ve itici de olsa küçük bir mekan, müthiş saygılı az ve öz bir seyirci [evet, o küçük "oda" tıklım tıklım dolu değildi!], icracılara yakın mesafe.

herşey bir yana; haendel'in dokuz alman şarkısı muhteşem! her biri, bestelendiği şiirin içeriğini yansıtan; kah melankolik, kah romantik, kah canlı, kah yavaş birbirinden kusursuz dokuz şarkı.
nuria rial ile avusturya barok topluluğu'nun "süsse stille, sanfte quelle" başlığı ile bu dokuz şarkıyı içeren albümü yakın zamanda satışa çıkmış. bir an önce edineceğim, çünkü bu dokuz şarkıyı şiddetle yeniden dinlemek istiyorum. özellikle "künft'ger zeiten eitler kummer"daki melankoli, "das zitternde glaenzen der spielenden wellen"deki pırıltı, "süsser blumen ambraflocken"daki romantizm benzersiz.


borusan müzik evi'nin şubat sonuna kadarki programı belli; borusan filarmoni'nin üyelerinin kurdukları oda müziği grupları ağırlığı oluşturuyor, dünki açılış dışında şimdilik yabancı başka bir topluluk/sanatçı görünmüyor.

herşeye rağmen; oda müziğine odaklanan bir dinleti mekanımızın olması sevindirici. hatta neredeyse, istanbul ve türkiye şartları göz önüne alınırsa, meraklı seyirciler/dinleyiciler olarak borusan tarafından şımartıldığımızı bile düşünecek haldeyim!