Eskisinden de çok yürüyordum. Uzun sahilleri, değişken göğü; bulutların başınızın üstünde aslı kalmayacağına, zamanın geçeceğine ve onları da sürükleyip götüreceğine dair verdiği güven için seviyordum bu adayı. Saatlerce yürüyordum; ormandan, kumullardan geçiyordum, dalgaların ve gelgitlerin sesi eşliğinde. Ancak böyle, hareket halinde, doğanın unsurlarıyla temas halindeyken kederimle yüzleşebiliyordum. Dört duvar arasında baş başa kalınca ondan kaçıyordum. Sanki bir kez daha kapana kısılacakmış gibi, oyun baştan kaybedilmiş; zaten insan sırf bir odadan diğerine geçerken bile annesinin öldüğünü öğrenebildiğine göre ve içinde, hiçbir şeyin ve hiç kimsenin, ne aşkın, ne dostluğun, ne anneliğin asla yatıştıramadığı bir küçük kızı taşıyabildiğine göre zaten çoktan kaybedilmiş gibi.
Dokuz yaşındaki o küçük kız hala burada, içimde kıpırdanıyor. Kabuslarımı zırhlı araçlarla, peşime düşen adamlarla dolduran oydu; babamın ölümünden beri uyumama izin vermeyen de. Sesini ve acısını bastırmak için elimden ne geliyorsa yaptım hep. Ömrümce sessizliği müzikle döşedim, uykusuzluğa karşı radyoyla savaştım, gündelik hayattaki boşlukları yeme yaparak ya da toparlayıp düzenleyerek doldurdum; tozu, kırıntıları, dağınıklığı, kırışıklıkları, yabani otları kovalayarak. Manyağın tekine benzediğim kesin ama etrafı tertemiz tutmak benim için hayati, en küçük bir kum tanesi bile her şeyi berbat edebilir ve bir çocuğun korkuları yakama yapışabilirdi.
O kız çocuğuysa sadece haykırmak istiyordu; şimdi artık her şey yıkıldığına göre zafere erişmek istiyordu hatta, değil mi ki on yıl boyunca uyum bir infaza dönüşmüştü? Artık sadece ikimiz vardık. Yalnızca o ve ben. Ben de o zaman dışarı çıkıyor, yavaş ama düzenli adımlarla, kumda hiçbir yankı uyandırmadan yürüyordum; onu sakinleştiriyor, pışpışlıyor, yoruyor, uyutuyordum. Ona karşı ve onun uğruna mücadele ediyordum. Kimseden merhamet istemiyordum. İlerliyordum.
- Gisele Pelicot
(Judith Perrignon'un katkılarıyla)
Everest Yayınları
(Çeviri: Ebru Erbaş)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder