berlin filarmoni'nin tınısı

simon rattle'ın yönettiği berlin filarmoni'den deli bir nehir gibi akan, adeta çağlayan beethoven 7. senfoniyi bir kere daha canlı dinlemek için nelerimi vermezdim!
bir uçak biletine yarın (bu) akşam izmir'de o keyif tekrarlanabilir. sadece beethoven da değil; öncesinde yumuşacık bir schubert bitmemiş senfoni, ardından baltacıgil kardeşlerden şenlikli bir bottesini ikili konçerto da keyfin kaymakları..

'91'de avrupa günü etkinliği niyetine kendi başlarına aya irini'ye gelip, sonrasında "bir daha asla" diyerek şehrimizdeki hiç bir salonu (yani: akustiğini) beğenmeyen berlin filarmoni'yi avrupa kültür başkenti yılımızda bile ikna edememiştik; iksv, 40. yıl kutlaması niyetine [bence, yarın (bugün) efes antik tiyatro'da çalacak olmak akıllarını çelmiş olmalı], hem de türk solistlerle şehrimize lütfetmelerini sağladı; ama rattle ve filarmoni üyeleri bize bir bis parçasını bile çok gördüler. ne diyelim; az veren candan verirmiş..

beethoven'ın bütün viyolonsel sonatları

dün akşam festivale bir ara verdim. zira, efe baltacıgil ile benjamin hochman'ın beethoven'ın bütün viyolonsel sonatlarını çalacakları iki akşamlık serinin ilk akşamı için süreyya operası'nın yolunu tuttum.

dün akşam 1., 2. ve efsanevi 3 numaralı sonatları çaldılar.
iki sanatçının uyumu, baltacıgil'in bütün bedeni ve mimikleriyle müziği seslendirişi, hochman'ın sakin, gösterişsiz ama dikkatli, içten duruşu...
müzik rüya gibiydi... müzisyenler ellerimizden tutup süreyya'nın tavanındaki cennetsi manzaraya kaçırdılar bizi; bir konser süresi boyunca da olsa, iyi geldi...

bu akşam tekrar 3. sonatla başlayacaklar; ardından 4. ve 5. gelecek. ayrıca opus.66 varyasyonları çalacaklar. tindersticks-claire denis işbirliğine gitmeyecek olanlara tavsiye ederim..

tutkulu, olgun ve genç bir viyolonsel ustası

beklenen oldu: efe baltacıgil'in bu akşam (26.12.2008, cuma) cemal reşit rey konser salonu'ndaki dinletisi bu yılın en iyi performansları arasına yazıldı. hele de brahms sonatı!

yazık ki süresi uzun bir konser değildi, efe baltacıgil ile yetenekli eşlikçisi amy jiaqi ang'a doyamadık! her ne kadar, iki güzel -ama yine kısa- bis ile bitmeyen alkışlara karşılık vermiş olsalar dahi.

birinci yarıda beethoven'in, ikinci yarıda brahms'ın sonatları akşamın zirveleriydi.

beethoven sonatın (no.5, op.102/2) "sentimento d'affetto" tanımlı orta bölümünün damardan duygulu ve melankolik yorumu ile brahms sonatının (no.1, op.38) bütününe yedirilmiş koyu, derin ama çoşkulu enerjisi efe baltacıgil'i daha sık istanbul'da dinleme arzumu(zu) kabarttı.

yanında yine amy jiaqi yang'ı getirsin...